Papalarımız belə bir məsəl deyib: atı atın yanına bağlasan, həmrəy olmasa da, həmxasiyyət olar. Elə buna oxşar bir misal deyirəm: Azərbaycan futbolunun siması heç cəlbedici deyil. Kifir, eybəcər, ürəkbulandıran bir görünüşü var.
Bu mücərrəd eyhamları bir qədər konkretləşdirib belə deyim ki, hərdənbir apardığım müşahidələrdə meydanda top qovan kişi şortiklilərin arasında bir balaca da olsa, cazibəli, yaraşıqlı birisinə rast gəlməmişəm.
Yuxarıda atı atın yanına bağlamağın fəsadlarından qısaca bəhs etdim. Deməyim odur ki, idman jurnalistləri də o qədər futbolçularımızdan, məşqçilərimizdən, hakimlərimizdən yazıblar ki, o qədər onlarla ünsiyyətdə olublar və hətta demək olar ki, gündoğandan günbatanadək futbolçu məxluqundan başqa əməlli bir şey görmədiklərindən onların da mənəvi və xarici görünüşündə, siz də məni əfv edin, assimilyasiya baş verib. Nədi bu assimlyasiya? Hamısı qısır, guya utancaq, bəzisi ona-buna tənqid yazmaqdan yeməyi belə yaddan çıxarır, bəzisi isə ümumiyyətlə, bu peşədə niyə çalışdığını özü də bilmir, özünü itirib, görmür, eşitmir, fikri-zikri hardansa bir şok informasiya tapıb, yazmaqdı. Arzusu, amalı o biri qəzetdə çap olunan hansısa futbolçu haqda şok informasiyadan daha beşbətərini öz qəzetində çap eləməyə gücənməkdi...
Ən böyük problem isə odur ki, bu iyrənc panoramanın bundan sonra düzələcəyinə bir qram da ehtimal yoxdu. Çünki bizim tərəflərdə heç inkişaf anlayışının meyarları bəlli deyil.
Nəysə, mətləbdən uzaqlaşmadan keçim məni düşündürən məsələyə. Hörmətli oxucu, yəqin mənimlə razılaşarsan ki, futbolun bütün idman növləri arasında şəriksiz populyar olmasının ən əsas səbəbi azarkeş amlidi. Və həm də razılaşarsan ki, azarkeşi stadiona cəlb edən ən böyük amil isə futbolçunun möhtəşəm oyunu və onun gözəl xarici görünüşü, kütlə arasında sevimli olmasıdı. Bütün bunlar qadının futbola marağını artırır. Bunu görən kişi də qadının xətrinə, ona xoş gəlsin deyə, futbola baxır... beləcə, stadion dolur.
Əgər futbolçu öz keyfiyyətləriylə qadını stadiona gəlməyə vadar edə bilirsə, əmin olun ki, bir qadın azarkeşə görə, stadiona ən azı 15-20 kişi tamaşaçı da gələcək (Eybi yoxdu, stadiona tum çıtlamağa gəlsə də, əsas çoxluq yaratmaqdı. AFFA da bunu istəmir..?).
Devid Bekhem, Luka Toni, Kriştianu Ronaldo, Françesko Totti kimi futbolçuların fotolarını bəzi rəfiqələrimin mobil telefonunda görmüşəm. Deməli, bu futbolçular xanımları cəlb etməyi bacarıb. Yadıma gəlir, hətta biraralar Türkiyədə seks simvola çevrilmiş İlhan Mansızın oyununu (həm də özünü) canlı izləmək üçün universitetdə qiyabi tanıdığım bir qız burdan basa-basa düz İstanbuladək getmişdi. Bunu bilmək də vacibdi ki, Mansıza qədər Türkiyədə qadının futbola stadionda baxmağı uğurlu variant sayılmırdı. Mansız məşhurlaşandan sonra onun qızlardan ibarət fanat qrupu yaranmışdı və onlar "Beşiktaş"ın öz stadionundakı oyunlarını Mansıza görə izləyirdilər.
Dünya futbolunda belə faktlar çoxdu. Məsələn, Devid Bekhemin Hindistanda, Sinqapurda, Avstraliyada çox böyük fanat qrupları var. İtaliya yığmasının müdafiəçisi Fabio Kannavaronun, braziliyalı oyunçu Kakanın, eləcə də Şevçenkonun qadın fanatı minlərlədi.
Yəqin mövzunun əhəmiyyətini anladız. İndi sual edirəm: Azərbaycanda futbolun bu cür kütləviləşdirilməsinə imkan varmı? Kimnən?! Mahmud Qurbanov? Yox... Elə bil əbədi depressiyadadı, heç, nə danışdığını özü də bilmir. Zaur Ramazanov? Yox! Elə bil.. əşşi, heç nə bilmə. Vaqif Cavadov? Yox? Niyə? Ona görə ki, o, futbolçudan çox vampirin uğursuz variantına oxşayır. Rəşad Sadıqov? O da sadəcə, yox! Mahir Şükürov? Rail Məlikov? Saşa Yunisoğlu? Yox da, yox! Bunları apar at, kolxoz bazarına... Emin İmaməliyev? Hə. Amma yox!
Görün, bu boyda futbolçudan bircə nəfər düz-əməlisini tapa bilmədik. Deməli, futbolumuzun kütləviləşməsi, inkişafı qaldı məliyə-məliyə...